Czasoprzestrzeń
W Einsteinowskiej teorii względności grawitacja wyłania się z geometrii czasu i przestrzeni, które zlewają się ze sobą, tworząc czasoprzestrzeń. W 1915 roku Einstein sformułował równania opisujące, w jaki sposób masywne ciała wpływają na kształt czasoprzestrzeni. Na przykład dzięki wielkiej masie Ziemi czas płynie nieco szybciej dla jabłka na wierzchołku drzewa niż dla pracującego pod tym drzewem fizyka. Spadanie jabłka nie jest niczym innym, jak reakcją na to odkształcenie czasu. Krzywizna czasoprzestrzeni utrzymuje też Ziemię na orbicie wokół Słońca i każe rozbiegać się galaktykom. Ta piękna, choć sprzeczna z intuicją, teoria została potwierdzona w wielu eksperymentach. Pomysł zastąpienia sił grawitacyjnych dynamiką czasoprzestrzeni okazał się niezwykle owocny. Czy nie należałoby zatem poszukać geometrycznej interpretacji dla innych sił występujących w przyrodzie, a nawet dla widma cząstek elementarnych? Poszukiwaniu odpowiedzi na to pytanie Einstein poświęcił znaczną część swego życia.
